Paweł Romocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Paweł Romocki (ur. 19 kwietnia 1880, zm. 28 czerwca 1940 w Warszawie) – inżynier technolog, major Wojska Polskiego, poseł na Sejm I kadencji w II RP.

edytuj Życiorys

W czasie I wojny światowej w I Korpusie Polskim generała Józefa Dowbora-Muśnickiego, żołnierz Polskiej Organizacji Wojskowej.

Do 1926 działacz Chrześcijańskiej Demokracji. W latach 1920–1922 kierownik Komitetu Przemysłowego przy Ministerstwie Spraw Wojskowych. W latach 1922–1926 poseł na Sejm RP z listy Chrześcijańskiego Związku Jedności Narodowej. W latach 1926–1928 minister komunikacji w rządach Kazimierza Bartla i Józefa Piłsudskiego.

W latach 1928–1930 dyrektor Izby Przemysłowo-Handlowej w Wilnie. W 1932 Paweł Romocki wszedł w posiadanie części akcji Sierszańskich Zakładów Górniczych S.A. (większościowy pakiet udziałów należał do rodziny Potockich – linii krzeszowickiej) i został dyrektorem tych zakładów (po inż. Michale Dunajeckim), w skład których wchodziły liczne zakłady przemysłowe w dobrach Potockich (z rejonu Sierszy i Trzebini) z największym – kopalnią Artur w Sierszy. Funkcję dyrektora Sierszańskich Zakładów Górniczych sprawował do 1938, gdy został dyrektorem naczelnym Unii Polskiego Przemysłu Górniczo-Hutniczego w Katowicach.

Zmarł tragicznie (potrącony przez niemiecki samochód). Ojciec Andrzeja i Jana Romockich.

Odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy^[1].